De Marikenloop: hoe was het? Raceverslag met tips en tops

on

Gisteren deed ik de Marikenloop en ik moet zeggen, ik ben een kritische deelneemster geweest. Toch heb ik plezier gehad en ik laat naast mijn raceverslag meteen even wat plus- en minpunten zien.

De Marikenloop is een begrip

Jaren geleden, toen ik net begon met hardlopen, werd me al door verschillende mensen gezegd dat ik de Marikenloop moest doen. Want hij was ‘zo leuk’ en ‘alleen voor vrouwen’ en oh zo gezellig. Daarbij ook foto’s met vaak een hoog roze-gehalte. Op de één of andere manier ontstond er bij mij meteen een allergische reactie en heb ik deze run een aantal jaren genegeerd. Tot dit jaar.

Loopmaatjes

@Gisela76, zo heet ze ook echt, Gisela dan, kondigde aan de Marikenloop (10km) te gaan doen met @karinsdoldwazeleven. Omdat ik dat best leuke mensen vind om te leren kennen én ik de maand mei een perfecte timing vind een beetje conditie te hebben opgebouwd (want ja, wij huisvrouwen lopen graag op lichte avonden), besloot ik mezelf in te schrijven.

Trainen

Het trainen viel me een beetje tegen. Het is lang koud geweest en dat vind ik minder prettig trainen met een kind in de kinderwagen. Bovendien helpt het geklus thuis en overuren op mijn werk ook niet mee. Ik heb daardoor minder getraind dan gehoopt, maar, vorig weekend heb ik een avondje ‘geblokt’ en in mijn eentje een heuvelachtige 10 kilometer gerend. Het was zwaar, maar het ging. Dat gaf me wel goede moed.

Raceday

Ik ging in mijn eentje op pad naar het station. Helaas niet op Marcels fiets omdat de bewaakte fietsenstalling gesloten is en ik ken Ede; ook op zondag worden er fietsen gestolen (desondanks zijn Edenaren erg gekukkig). Dus ik rammelde met mijn oude moederfiets naar station Ede-Wagingen op een zeer zonnig dagje en was in mijn nopjes. Want, ik was alleen. En alleen is rust, is opladen.

Gear

Ik liep in een korte losse short en een luchtig wit shirtje, want ik laat liever mijn witte benen met hier en daar een overgeslagen sprietje beenhaar zien dan dat ik met een lange zwarte strakke legging ga lopen zweten en dood ga op een zonnige dag met een schaduwtemperatuur van 22 graden. Niet iedereen dacht er hetzelfde over als mij zag ik al op het station. Ook vertelde ik mezelf dat kou een emotie is en dat je emoties kunt uitschakelen, toen ik het kippenvel op mijn armen zag tijdens het fietsen. Maar uiteindelijk was het allemaal de moeite waard dat ik op die manier niks extra hoefde mee te nemen. Al mijn spullen zaten in mijn telefoonhoes en mijn sleutelvakje. En dat maakte mij totaal onafhankelijk van het omkleedgebeuren. Vrijheid blijheid.

Het gemak van @reisjefit (NS)

Zonder dat iemand mijn naam, heel kinderachtig, heeft lopen naschreeuwen omdat ik mijn startbewijs al had opgespeld, kwam ik aan in een zonovergoten Nijmegen. Als oud-student was ik gewend de bus te pakken in plaats van de trein naar Heyendaal, dus daar had ik niet eens aan gedacht. Maar de bussen stonden op de site ook goed vermeld en al gauw kwamen we met hordes roze geklede vrouwen aan op park Brakkenstein. Ohja, daarom wilde ik ook een wit shirt aan trouwens. Niet alleen vanwege de zon.

Bruisend aankomst

13.20 uur. Er was muziek, tenten, dingen, zelfs aan bossen bloemen werd gedacht, mocht je eventueel aanwezige man dit vergeten zijn.

In plaats van mee te doen met workshops hoelahoepen, boksen en alle food tentjes langs te gaan begaf ik me naar de WC, die uiterst netjes en zonder wachten toegankelijk was. Meteen erna plantte mezelf 3 meter verderop in een loungebank met twee bekertjes Optimel. Thanks dames. Zo heb ik drie kwartier in alle rust en warmte onder een zondoorlaatbaar luifeltje gezeten en genoten van het alleen zijn met her en der een chillende collega-hardloopster om me heen. Ondertussen bestookte ik Gisela met appjes over waar ik was, want zij moedigde eerst nog Karonsdoldwazelevens dochter aan bij de 5km. (Karin zelf deed niet mee wegens blessure waardoor ze haar startbewijs doorgaf)

Naar de startvakken

De warming-up kon mij een worst wezen, want ik zat nog in mijn relaxmodus. En wat is er als moeder van vier nou lekkerder dan het zonnetje op je bolletje en een beetje zitten mensen kijken? Na de warming-up zocht ik naar Gisela in een oranje Kika-shirtje, maar uiteindelijk vond zij mij (dankzij mijn maffe haar) en had ze iets luchtigers aangetrokken. Groot gelijk met dit weer. We spraken elkaar heel kort en moesten meteen beginnen. En je weet, rennen en tegelijkertijd praten schijnt te moeten kunnen, maar niet bij ons vandaag in ieder geval.

Mijn haasje

Gisela had een tijd van 1 uur 5 tot 1 uur in gedachten.  Ik 1 uur 10 zoals ik vorige week ook had. Zij was daarom mijn haasje en ik deed mijn best rustig te starten. Toch ging het wel lekker en heb na een paar kilometer gemakkelijk naast mijn haas kunnen lopen en besloot uiteindelijk bij haar te blijven. Zij vond het wat zwaarder door de hitte, zoals velen, dus we gingen best gelijk op zo.

Warm, maar sfeervol

Het was een warme run en er waren veel wandelaars bij. Ook het vals platte nekt veel mensen. Toch is Nijmegen goed in aanmoedigen en werd de run wel een feestje. Ik telde meer dan 5 fijne bandjes, misschien wel 7, op onze route. Er waren voldoende drinkposten en enthousiaste vrijwilligers. Van begin tot het eind voel je je meer dan welkom en word je als loper echt in het zonnetje gezet. Ik snap het wel, dat enthousiasme over deze run.

Marikenloop 2017 - Kijk, mama!

Medaille

De medaille is leuk voor in de verzameling, zo’n vlindervorm; toch weer wat anders. De jongen die het bij me om deed complimenteerde me alsof hij mij persoonlijk kende. Ook onderweg naar de trein terug werd ik nog eens enthousiast gecomplimenteerd door een vreemde. Bizar toch dat je je even speciaal kan voelen.

All good things come to an end

Voor ik vertrok heb ik nog even nagekletst met Gisela en ben weer naar huis gegaan. Ik rook zo nu en dan mijn eigen vleugje zweet, maar toch leek het geen probleem te zijn in de rustige trein naar huis. Douchen doe ik thuis wel. Ja sorry. Met mij nog vele anderen.

Ian kwam net met een grote frons, rode wangen en gemekker de voordeur uit lopen en viel even later bij mij op schoot langzaam in slaap. Mama is weer thuis.

Pluspunten Marikenloop:

  • Geeft een ‘magic’ gevoel. Zowel via social media als in de stad. Het is entertainment en een hoop PR.
  • Mooie run door toegankelijke brede paden, zowel verhard als onverhard, waar je goed mensen kan inhalen. Veel mooie hoge bomen ook, waar je onder loopt.
  • Enthousiast publiek en enthousiaste vrijwilligers. Veel muziek ook. Echt een feestje.
  • Mooie medaille, mooi startbewijs en mooie shirts, mocht je die willen kopen. Al is roze en vlinders niet mijn ding.
  • Voldoende toiletten. Toiletten everywhere. En zelfs kranen bij de warming-up voor als je verfrissing zoekt. Top.

Minpunten Marikenloop:

Eigenlijk niks, maar als ik mag zeiken;

  • De eerste drinkpost was erg snel en daarna kwam er heul lang niks meer. De tweede drinkpost stond wel op een mooi punt.
  • Er zaten geen speldjes inbegrepen bij het startbewijs. Die had ik thuis nog wel gelukkig. Ik weet ook dat er kledingvriendelijke bevestigingsoplossingen zijn, maar daar heb ik me nog niet in verdiept.
  • Het is groot en druk. Daar moet je wel tegen kunnen. Er is wel voldoende ruimte voor iedereen en er is overal aan gedacht, dat wel, maar toch kan ik me voorstellen dat je liever naar een kleinere run zou willen gaan met minder poeha.

Mocht je dit allemaal hebben gelezen: knap van je. Ga even achterover leunen en stretch even je nekspieren. Thanks!

2 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Vlijtig Liesje schreef:

    Fijn dat het zo’n succes was zeg!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *